Πρόλογος

Η συνεχής ενασχόληση με τα κοινά και τα παράπονα των ενδιαφερομένων περί χαμηλών αποδοχών και άλλων διαφορομεταχειρήσεων, οι οποίες κατέφθαναν στα Γραφεία των εφημερίδων που διηύθυνα, αλλά και οι ατέρμονες σχολιασμοί και αρθρογραφίες, σε θέματα τα οποία, είχαν άμεση επαφή με κυβερνητικές αδράνειες απέναντι στα κακώς κείμενα, ήταν η αιτία συγκεντρώσεως των παρατεθειμένων παρατηρήσεων Οι πάσχοντες αιτούσαν, οι Νόμοι είχαν κενά, η αγανάκτηση κορυφώνετο,οι υπεύθυνοι ουδέποτε έδιδαν σημασία στους ενδεείς, η ανάπτυξη της Ελλάδος δεν είναι η ενδεδειγμένη, οι άνεργοι παρά πολλοί, η ακρίβεια οσημέραι ανέρχεται, τα εισπραττόμενα από τους μισθωτούς και συνταξιούχους δεν επαρκούν, «απορίομεν τι χρην δράν».Πολλά από τα καταχωρημένα έχουν δημοσιευτεί κατά καιρούς, αλλά «εις ώτα μη ακουόντων». Όλες οι κυβερνήσεις και τα μέλη τους, ασχολούνται μόνον με το μέλι της Εξουσίας και δεν θέλουν επ΄ ουδενί να χαλάσουν τις σχέσεις τους με τους κερδοσκόπους, τους μεσάζοντες, τους οικονομικώς ισχυρούς, το κεφάλαιο εν γένει. Καμμία Κυβέρνηση δεν έχει δείξει μέχρι τούδε στροφήν, εμμονή σ’ αυτόν τον τομέα..Πρόχειρη και «ανώδυνη» για την Κυβέρνηση λύση ο κατά κόρον δανεισμός, τις συνέπειες του οποίου μετακυλύουν σε επερχόμενες Κυβερνήσεις,αλλά προεχόντως στον Ελληνικό Λαό και φυσικά στον τόπο, τον οποίον καταχρεώνουν. Πώς θα αποδοθούν αυτά τα δάνεια; Πώς θα γίνομε πλούσιοι από την μίαν ημέρα στην άλλην, ώστε να εξοφλήσομε τις οφειλές μας ακινδύνως, όταν δεν εργαζόμεθα, όταν υπάρχει τρομακτική ανεργία, όταν λίγοι κατέχουν πολλές θέσεις σε βάρος άλλων, όταν οι πολυθεσίτες αυτοί δεν καταβάλλουν τις ανάλογες φορολογικές και ασφαλιστικές εισφορές; Όταν χορηγούνται μυθώδεις μισθοί σε τιτλούχους Τραπεζών, Οργανισμών, ΔΕΚΟ, αλλά και στον ιδιωτικό τομέα; Μέτρον άριστον έπρεπε να υπάρχει σε όλες τις απολαβές και άνοδος της στάθμης των ταπεινωτικών συντάξεων ή χαμηλών αποδοχών. Εξασφάλιση εργασίας σε όλους και όχι παρατεταμένα, εν είδη «επαιτείας», επιδόματα. Έφεση προς πάσης μορφής εργασία από όλους, όταν υπάρχει κρίση εργασίας και όχι μόνο συμφώνως προς πανεπιστημιακές ή άλλες εξειδικευμένες γνώσεις. «Έργον ουδέν όνειδος, αεργείη τ’ όνειδος». Καμμία Κυβέρνηση δεν φρόντισε να χαλιναγωγήσει το καλπάζον δημόσιο χρέος, αλλά και το έλλειμμα από τις αλόγιστες και απαράδεκτες εισαγωγές περιττών και αχρήστων προϊόντων. Εισάγομεν ό,τι παράγομεν!! Αυτό αν δεν ανατραπεί η χρεοκοπία της Ελλάδος είναι πλέον ή σίγουρη. Και οι Ευρωπαίοι που μας επικρίνουν για μεγάλο έλλειμμα, έπρεπε να μας ευγνωμονούν που δανειζόμεθα σαν κορόϊδα για να εισπράττουν εκείνοι!! Οι βιομηχανικές χώρες τους, αλλά και οι λοιπές χώρες, οι οποίες μας τροφοδοτούν με προϊόντα που και εμείς παράγομεν. Η ελευθέρα διακίνηση αγαθών δεν σημαίνει θηλιά στην οικονομία ενός Κράτους υπέρ των άλλων. Περιορισμοί έπρεπε να υπάρχουν σ’ αυτόν τον τομέα, όπως και στον χώρο της αγοράς γης, η οποία δεν έπρεπε να υφίσταται καν. Αντέδρασαν άραγε οι εκπρόσωποί μας στο θέμα αυτό;; Οι παρατηρήσεις που παραθέτομεν, γύρω από την περιστολή της σπατάλης στο Δημόσιο χρήμα, οι υπερβολικές αμοιβές – πρόκληση, οι καταχρήσεις ευνοϊκών δικαιωμάτων σε κάποιους, όλα εν γένει τα θιγόμενα, καλόν θα είναι να μελετηθούν με προσοχή από τους αρμοδίους και να βαδίσουν τον δρόμο της υλοποιήσεως, όσα κριθούν εφικτά και ανώδυνα. Οι αναφορές είναι ενδεικτικές, γιατί η λεπτομερής παρουσία και καταγραφή τους, είναι ίση αν όχι μεγαλύτερη με τις καθημερινές δραστηριότητες κυβερνώντων, δημοσίων αλλά και ιδιωτικών υπαλλήλων, φορέων του Δημοσίου και Οργανισμών. Στο σύνολο θίγονται άτομα τα οποία αμείβονται υπερβαλλόντως, χωρίς αποχρώντα λόγον και προκλητικώς δια το σύνολον της δεινώς μαστιζομένης κοινωνίας μας αλλά και οικονομίας μας. Σε καμμία περίπτωση δεν έπρεπε να υπάρχει μισθός ανώτερος από αυτόν του Βουλευτού, γυμνού από τα ευεργετήματα, τόσον στον Δημόσιον, όσον και στον Ιδιωτικόν τομέα. Το μέγιστον της αποζημιώσεως, εκάστου αμειβομένου ανεξαιρέτως αξιώματος δεν πρέπει, με τα σημερινά δεδομένα και αντοχές της οικονομίας μας, να υπερβαίνει τις πέντε χιλιάδες (5.000) Ευρώ μηνιαίως. Οι προκλητικές μισθοδοσίες δημιουργούν Γίγαντες - Ημιθέους στην παροχή εργασίας και ανθρώπους απλούς, αδυνάτους να παράσχουν την πλέον απλήν εργασίαν, έστω και αν αυτοί οι περιφρονημένοι είναι εκείνοι που εργάζονται σκληρώς και απολαμβάνουν οι ολίγοι. Δόξα και χρήμα. Εκατομμύρια αφανείς εργάτες πέθαναν από τον κόπο για να κτισθεί η πυραμίδα, τον Χέοπα όμως όλοι δοξάζουν, που δεν σήκωσε ούτε μία πέτρα. Τον Περικλή όλοι υμνολογούμε, αλλά αγνοούμε τους χιλιάδες εργάτες, πού έπεσαν στην εργασία για να αναγερθεί ο Παρθενώνας. Πόσες χιλιάδες άνθρωποι πέθαναν κουβαλώντας επ’ ώμου χώματα για να διανοιγεί η διώρυγα της Κορίνθου;; Σ’ αυτό το πνεύμα κινούνται σήμερα οι αμοιβές και η κατανομή του πλούτου στην Ελλάδα. Ολίγοι καταδυναστεύουν τους πολλούς. Χρειάζεται στοιχειώδης μετριασμός της οικονομικής ζυγαριάς. Κανείς δεν είπε να φτάσει σε οριζόντια θέση, αλλά ας ανοίξει λίγο η οξεία γωνία. Σ’ αυτό αποβλέπει η παρούσα εργασία. Να τοποθετήσει ένα ολιγοβαρές ζύγι, στον ανυψωμένον από το υπέρογκο χρέος, δίσκο της ζυγαριάς.

Πάτρα Μάϊος 2008